منابع و مآخذ

1. ابن‌سینا (1404ق). الشفاء (المنطق). ج1، چاپ اول، قم: کتابخانۀ آیت‌الله مرعشی نجفی.
2. ابن‌سینا (1381). الاشارات و التنبیهات. چاپ اول، قم: بوستان کتاب.
3. سهروردی، شهاب‌الدین (1383). مجموعه مصنفات شیخ اشراق. ج1، چاپ سوم، تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
4. صدر‎الدین شیرازی، محمد (1981م). الحکمۀ المتعالیة فی الاسفار العقلیۀ الاربعۀ. ج1 و 8-7، چاپ سوم، بیروت: دار احیاء التراث.
5. صدر‎الدین شیرازی، محمد (1354). المبدأ و المعاد. چاپ اول، تهران: انجمن حکمت و فلسفۀ ایران.
6. صدر‎الدین شیرازی، محمد (1363ب). مفاتیح الغیب. چاپ اول، تهران: مؤسسۀ تحقیقات فرهنگی.
7. صدر‎الدین شیرازی، محمد (1363الف). المشاعر. چ2، تهران: کتابخانه طهوری، ش.
8. صدر‎الدین شیرازی، محمد (1378). المظاهر الالهیۀ فی اسرار العلوم الکمالیۀ. چاپ اول، تهران: بنیاد حکمت اسلامی صدرا.
9. صدر‎الدین شیرازی، محمد (1366). تفسیر القرآن الکریم. ج7، 4، چاپ دوم، قم: بیدار.
10. عبودیت، عبدالرسول (1385). درآمدی به نظام حکمت صدرائی. ج1، قم: چاپ اول، سمت- مؤسسۀ آموزشی و پژوهشی امام خمینی€.
11. قراملکی، احدفرامرز (1388). روش‎شناسی فلسفۀ ملاصدرا. تهران: چاپ اول، بنیاد حکمت اسلامی صدرا.
12. یزدان‌پناه، سیدیدالله (1396). تأملاتی در فلسفۀ فلسفۀ اسلامی. چ1، قم: کتاب فردا.
13. یزدان‌پناه، سیدیدالله (1399). مختصات حکمت متعالیه. چ1، قم: انتشارات آل‎احمد.
14. یزدان‌پناه، سیدیدالله (1391). مبانی و اصول عرفان نظری. چاپ سوم، قم: مؤسسة آموزشی و پژوهشی امام خمینی€.