اندیشه‌های فلسفی همواره در بستر تاریخی و فرهنگی خاصی شکل گرفته و متحول شده‌اند. تاریخ فلسفه گواه آن است که فیلسوفان مسلمان، بویژه ملاصدرا، نه تنها وارث سنت‌های فلسفی یونان بودند، بلکه با بازخوانی و بازسازی خلاقانه آنها در پرتو سنت فلسفی و معارف اسلامی، به آفرینش اندیشه‌های نوین دست زده‌اند. ملاصدرا حکمت را مختص علومی می داند که از دین انبیاء الهی سرچشمه می گیرند و از حکمایی یونانی نام می برد (حکمای هشت گانه) که بر اثر زهد و تقوا از عالم محسوس فراتر رفته و به اخلاق باری تعالی متخلق شده اند. آنان به حقیقت رسیده و درباره حدوث و قدم عالم همسو با انبیا هستند. ملاصدرا در آثار خود با ارجاع به تاریخ فلسفه یونان، و بویژه با تکیه بر آموزه‌های افلاطون، مباحثی همچون نظریة مُثل، حرکت جوهری و حدوث و قدم را بررسی کرده است. این پژوهش با بهره گیری از ترکیبی از روشهای تاریخی، تطبیقی، پدیدارشناختی و تحلیلی می‌کوشد بازتاب اندیشه‌های یونانی، به‌ویژه افلاطون، را در آثار ملاصدرا بررسی کند. بدین منظور، به بررسی آثار ملاصدرا پرداخته و اشتراکات آموزه ای میان وی و افلاطون را در حوزه هستی‌شناسی و معرفت‌شناسی تحلیل کرده است تا تأثیر افلاطون در منظومه فکری ملاصدرا روشن تر شود.