این پژوهش با بازخوانی تحلیلی پیوندهای معاصر میان فلسفه اشراق با نظریه فیلم، می‌کوشد تا از رهگذر عالم مثال به مثابه جهان میانی، نحوه حضور و ظهور حقیقت در تصویر سینمایی را مورد بررسی قرار دهد. سامانه فلسفی سهروردی سامانه‌ای استوار بر نور، تجلی و مراتب وجود است. پرسش اصلی این تحقیق معطوف به چگونگی تماس این نظام فکری با مطالعات سینمایی و نظریه‌های پدیدارشناختی و روانکاوانه در تحلیل‌های سینمایی است. محور نخست مقاله به تبیین نقش هانری کربن در عرضه عالم مثال به سپهر فلسفی غرب می‌پردازد. محور دوم معطوف به امتداد این روند و بازتاب عالم مثال در مطالعات سینمایی است. عالم مثال که مفهومی کلیدی در حکمت مشرقی است در خوانش هانری کُربن تحت عنوان mundus imaginalis به مخاطب غربی ارائه گردید و در سالهای اخیر رد پای آن در مطالعات سینمایی و روان‌تحلیل‌گری پدیدار شده است. مقاله از رهگذر سه متفکر معاصر به این تلاقی می‌پردازد؛ کریستین ژامبه، لورا مارکس و جان کاپجک که هر کدام از خاستگاهی متفاوت به عالم مثال در تحلیل سینمایی روی آورده‌اند. خاستگاه ژامبه فلسفه اسلامی است، خاستگاه مارکس فلسفه فیلم و خاستگاه کاپجک روانکاوی لاکانی.